MILAGROS COTELO: ALGO MÁIS QUE FANTASÍA
Santiago pazos
A Galería Estudo Garabato de Carballo, que dirixe o
pintor Mon Lendoiro, inaugurou a nova tempada de exposicións deste ano 26 cunha
proposta individual de Milagros Cotelo. Baixo o título de “Liñas e liñas”, conxuga
a semellanza textual do trazo xeométrico coas febras de fío. Unha mostra que
consta de 22 debuxos de pequeno formato, tamaño postal, realizados con
bolígrafo azul e presentados, cosidos cada un deles, sobre redondos bastidores
de bordar de pura cor branca. Sinxela e imaxinativa simbiose entre Arte Popular,
(despectivamente denominada ás veces como traballo manual para negarlle valor
artístico), e esoutras Belas Artes ás que se lles supón, como valor engadido,
un alto grao de creatividade e sublimación.
Co subtítulo de “Fantasía libremente imaxinada” pretende,
con aparente inocencia, introducirnos nun mundo creativo enganosamente
idealizado. Xa que se miramos con detemento, esas figuras expresan algo máis
que pura fantasía. Nelas descubrimos xestos de estrañeza, pesadelos, medos e
arrevesados soños, ante espazos en branco que esixen do espectador unha mirada
persoal que desentrañe o que sexa que estea fora das fronteiras deses
bastidores. A autora parece que xoga e se divirte, que todo ese traballo xurde
espontaneamente, pero a pouco que indaguemos darémonos conta de que a maioría desas
enigmáticas figuras están clamando expectantes ante algo que só poderemos
intuír se observamos e escoitamos con emoción.
Aínda que Milagros di que están feitos sen unha idea
preconcibida, eu penso que son a consecuencia dun proceso de longa traxectoria
tanto técnica como intelectual. Vénme á memoria aquel cadro “Sen título”
exposto en 2016 no que un neno saca expectante a cabeza dunha cuncha na que
vive escondido como un cangrexo e, tamén, aquelas caixas de cartón dende as que
os cativos temerosos, ou xogando ás agochadas, vixían un horizonte incerto. E
non esquezamos esoutra obra socialmente crítica como son “Dende a ventá”, unha
plácida paisaxe tras unhas cortinas vermellas corroídas polo tempo, ou “O
festín”, no que os corvos visten de frac e levan maletíns negros cheos de
cartos. Por iso non estraña que no texto de presentación destas obras,
referíndose ás dificultades técnicas, diga que “... despois de loitar con
derrames de tinta e intensidades de presión, póñome ao fronte e, dun xeito
relaxado, firmamos unha paz duradeira e frutífera. Oxalá todas as guerras
rematarán así, tranquilamente. Claro que para iso, os mandatarios deste
convulso planeta terían que ter un cerebro que polo menos ocupara o capuchón
dun bolígrafo”. Como poden ver, toda unha declaración de principios.
A pesares das súas dificultades físicas, Milagros Cotelo
é un exemplo de superación reivindicativa. Pintando a súa propia realidade, como
dicía Frida Kahlo, está a defender ese espazo que só lle pertence a ela e que
comparte con nós para avisarnos de que a fantasía nace desa realidade que, con
moita frecuencia, intentamos esconder.
Parabéns para Milagros. E non deixen de ver e admirar esta irónica expresión dun mundo tan fantástico como real. Saúde...
EXPOSICIÓN LIÑAS E LIÑAS
(GALERÍA GARABATO)
No hay comentarios:
Publicar un comentario