miércoles, 4 de noviembre de 2015

SENTIDOS E SIMPLICIDADE

MOSTRA DE TRABALLOS

SENTIDOS E SIMPLICIDADE

SOBRE TEXTOS DE EDUARDO GALEANO


OBRADOIRO IMPARTIDO POR
LAURA TOVA



ORGANIZAN: 
ASOCIACIÓN ARTÍSTICA CREA FORMAS 
BIBLIOTECA REGO DA BALSA  
CONCELLO DE CARBALLO



TERESA CANDAL 








 MON LENDOIRO















 LOLA OVIEDO








MILAGROS COTELO 









 ANA CAMBÓN









 SANTI PICOS










ESTHER CHAMOSO









 CRISTINA CASTRO







 VANESA LÓPEZ








BREO XUNCAL 






domingo, 1 de noviembre de 2015

CINEMA STICADO

(FIOT 2015)
XXIV FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO DE CARBALLO

MARIQUITITAS PARA ADULTOS
 (A propósito de “STRPTS//EPISODIO 1: MIRLO & RULA” de Cinema Sticado)

SANTIAGO PAZOS



“Mariquititas”. Me gusta esa palabra porque así le llamaban mis sobrinas a sus recortables y me recuerda sus vocecitas infantiles, tan tiernas. Lo de adultos, también con mucha ternura se lo dedicamos a Cinema Sticado por esta propuesta de cómic ¿gráfico, teatralizado, cinematográfico?

Y  es que de la ternura siempre se abusó en el cómic, tanto, que uno termina enamorándose de su asesino porque se da cuenta que esa mala bestia también tiene sentimientos aunque éstos se hayan transformado en puro odio.

De eso va el contenido de STRPTS, de sentimientos en los bajos fondos, donde entre la corrupción y la delincuencia también viven algunos ángeles. Caídos, claro, prostituidos o corrompidos.

En cuanto  al continente, mucha manufactura artesana aunque se utilice última tecnología audiovisual, los escenarios de papel recortable muy logrados y los ambientes musicales con efectos sonoros estupendos.



Al final, siendo todo eso muy aceptable, el espectador sale un poco descolocado, como que no entiende muy bien qué hace este espectáculo en un festival de teatro. Y es que sí, es un cómic gráfico en el sentido clásico porque está editado en papel, pero por lo demás, nada entre muchas aguas y bebe de otras tantas disciplinas. Claro que siendo inclasificable, en el OTNI tiene justificación programarlo. Interesante y a la espera de ver la segunda parte, sin ansiedad.  


Salud

CHARO LÓPEZ

(FIOT 2015)
XXIV FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO DE CARBALLO

LA VOZ QUEMADA
 (A propósito de “Ojos de agua” de Ron Lalá y Galo Film, con Charo López)

SANTIAGO PAZOS


“La voz quemada” llama Manuel Vicent a Charo López y yo lo comparto porque en esa definición se pueden resumir tanto los aspectos positivos como negativos de la función de “Ojos de agua” que ayer vimos en Carballo.

No me andaré con muchos rodeos, el montaje de Ron Lalá para esta Celestina, acabada y un poco moribunda, está bien construido, así sin más, como no podía ser de otro modo tratándose de unos profesionales de contrastada trayectoria y a los que en el FIOT conocemos tan bien. Otra cosa es que esa marca Ronlalera guste más o menos.

Marca que se hace muy patente, por ejemplo, en el excesivo protagonismo de Fran García como cantante, del que creo que se abusa, no porque lo haga mal, sino porque no encuentro su  justificación más allá de rellenar transiciones entre escenas, consumir tiempos y darle un poco de descanso a la protagonista.

Por lo demás, el texto, la dramaturgia de Álvaro Tato (se está convirtiendo en un gran reserva), la escenografía, los arreglos musicales y la ejecución de Antonio Trapote, la iluminación, o la dirección de Yayo Cáceres, son notables.



Y nos queda Charo, ¡ay, ay!, que está casi como la Celestina que nos ofrece. Es la realidad, parece cansada y esa profundidad de voz, esa voz quemada, que ha sido una de sus características más aplaudidas, nos la muestra como ahogada.

Y SIN EMBARGO, ¡cómo acaricia las palabras, con esa sutileza y esa pronunciación equilibrada, dramatizada al límite sin necesidad de forzar el tono, acompasando el ritmo sin alzar la voz, qué bien lee manteniendo ese ritmo que sólo tienen los clásicos! Repito, ¡cómo acaricia el oído¡ Escucharla es como acariciar el terciopelo.

Y es cierto, tuvimos pocos momentos para disfrutar de esa genialidad de la actriz completa, pero ese poco justifica la obra y ese poco, a mí por lo menos, me supo a gloria.

Por otra parte, y como me recordaba mi mujer Carmen (gran aficionada aunque tímida comentarista), nunca nos decepciona lo que los demás hacen, sino las esperanzas que nosotros tenemos en que lo hagan de una determinada manera.

Así que yo, tomando nota y aplicándome la acertada reflexión, ayer no caí en la decepción porque, aunque de forma moderada y en contadas ocasiones, mis esperanzas no fueron defraudadas. Por eso en las cenas señaladas se recomienda siempre poner un magnífico vino que te ayude a olvidar aquella parte del menú que no estaba a la altura.


Salud