FIOT 35
FESTIVAL
INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO DE CARBALLO
A ARTE DO
ENGANO
(A
propósito de “A arte da guerra”, de Mofa e Befa)
Santiago Pazos
A arte do
engano é da que viven os cómicos, nos son magos pero si transformistas. Os
textos son esas altas plataformas, ou coturnos, sobre das que camiñan e
sosteñen corpos que moldean con imaxinación para transmitir profundas mensaxes
ou, simplemente, ocorrencias que pretenden divertir, ás veces sen maior
pretensión, e outras con ánimo de contar a realidade dende un punto de vista
desenfadado. O teatro pode, ou non,
semellar a un tanatorio. Aí reside esa maxia sempre sorprendente.
Mofa e Befa
son un exemplo de que todo iso mesturado e ben batido nunha cocteleira pode
crear unha apócema eficiente para engaiolar aos espectadores. Rirmos de nós
mesmos sen esquecer que falamos de cousas que nos afectan na vida cotiá. Nada
do que contan é gratuíto. Se queren todo é metafórico. Narrativas que cada quen
entende de xeito diverso. Como di Sun Tzu: “A terra pode ser alta ou baixa,
longa ou estreita, pode estar lonxe ou cerca, desnivelada ou plana, propicia
para morrer ou para vivir”.
Nesta obra,
con dramaturxia e dirección de Carlos Santiago, son fieis ao seu estilo de
sempre. Un humor que denominan “perralleiro”. Que segundo o Dicionario Estraviz
é algo de calidade dubidosa e mediocre. Definición que non concorda para nada
coa súa profesionalidade. Tanto Evaristo Calvo, Víctor Mosqueira e Josito Porto demostran que teñen táboas de
sobra como actores cómicos. Tamén en papeis dramáticos. Como exemplo Evaristo
en “A peste” de Camús, dirixida por Cándido Pazó.
Aquí,
tomando como referencia o libro de Sun Tzu, interpretan unha serie de escenas
moi desiguais Tanto na forma como no fondo. Para esquecer esa na que unha
ministra arbitra a negociación entre a patronal e o sindicato. E moi divertida
a da guerra dos cen anos. Pero non é cuestión de destripar a obra nestes
comentarios. Citan a todo tipo de personaxes, dende Lois Pereiro e Uxío
Novoneyra ata Trump ou Netanyahu.
En
definitiva, unha obra con bo ritmo, recomendable polas interpretacións, cunha
escenografía de Kukas bastante pobre e unha dramaturxia que merecería ser
revisada. E aínda con estes inconvenientes, Mofa e Befa sempre ofrecen a
seguridade de botar unhas boas risas. A imaxinación nunca lles falta.
Ninguén se
puxo de pé, aplaudiron con ganas. Para quen si se levantou todo o público e
aplaudiu atronadoramente foi para Antonio Porteiro ao recibir o Xograr de
Outono 2026. Premio merecido polo seu excelente traballo técnico e comprometido
co FIOT. E eu destacaría pola súa bonhomía. Parabéns!
Saúde...
NOTA: ESTE
ARTIGO FOI PUBLICADO NA EDICIÓN PARA BERGANTIÑOS DE LA VOZ DE GALICIA




.jpg)






















