Mostrando entradas con la etiqueta POLÍTICA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta POLÍTICA. Mostrar todas las entradas

martes, 16 de enero de 2024

MAREA BRANCA

MAREA BRANCA

SANTIPAZOS

PELLETS NA PRAIA DE RAZO (CARBALLO) (FOTO DE MARÍA CANEDO)


O artigo que poden ler a continuación foi redactado o mércores da pasada semana. Tempo suficiente para asumir responsabilidades, algo pouco corrente en política cando se trata de render contas. É certo que a Xunta elevou o nivel de risco para que o Goberno Central, que tamén puido ser máis dilixente, puidese colaborar. Mais a realidade é que só o fixeron para descargar culpas como demostran as declaracións, que poden ler en todos os medios de comunicación, do Presidente Rueda e o propio Feijoo, da Conselleira de Medio Ambiente Ángeles Vázquez e do Conselleiro do MAR Alfonso Villares. Iso de ter competencias para engrosar presupostos autonómicos e, cando se deben exercer para encarar os problemas, endosarlle a outras institucións o traballo de solucionalos é unha práctica que se da moi a miúdo no Estado Español. E mentres todo discorre segundo marca o guión electoral, os voluntarios seguen a limpar as praias. Eu, fuxindo de tantas lerias, quédome coas declaracións da Bióloga Eva Giménez-Guri, investigadora na Universidade inglesa de Exeter, dedicada a investigar o impacto destes granulados plásticos na vida mariña, cando di que ao escoitar que non son perigosos bota as mans á cabeza. Xa sabemos que a contaminación por plásticos nos océanos é inmensa, pero querer quitarlle importancia a esta marea branca, como están a facer certos columnista, políticos e algúns medios de comunicación é indignante.

 

DÉJÀ VU

Esta nova marea contaminante provocada pola chegada de “péllets” de plástico ás costas galegas actualiza na memoria outras xa vividas. Parece que teñamos nun déjà vu que funciona en bucle coa particularidade que os recordos fanse realidade nun presente aciago, semellante e distinto a un tempo. Sabemos por experiencia que os accidentes sorprenden por moito que sexamos conscientes que sempre estaremos expostos a que acontezan. Agora ben, ao que non debéramos estar condenados é a sufrir eternamente os mesmos erros nas decisións que se deben adoptar, tanto na prevención como nas solucións, para enfrontar e tomar medidas contra estas catástrofes. Minimizar os efectos ecolóxicos como se fixo co Prestige, actitude que está a repetir a Xunta de Galicia sen ningún pudor, é unha falta de asunción de responsabilidade na xestión que pon de manifesto a incompetencia e a constatación de que non aprenderon nada, que non existen protocolos adecuados de actuación autonómica, nin regras claras de colaboración entre as distintas administracións para casos tan preocupantes que afectan ao medio ambiente. De novo son os cidadáns comprometidos coa natureza os primeiros que se poñen a traballar para limpar, baixo pancartas de “Nunca máis” ou “ Outra máis”, a porcallada que empresas navieiras deixan no noso litoral impunemente, sufrindo ataques denigrantes como os de Daniel Castro, Patrón Maior de Muxía, que os acusa de actuar por intereses electorais. Non sorprende que no PP estean preocupados xa que se o chapapote acabou co “fraguismo”, os minúsculos graos de plástico poden acabar co legado de Feijoo en Galiza. Por outra parte, a oposición e a cidadanía teñen todo dereito, e mesmo obriga, de esixir responsabilidades a quen goberna, coincida en época electoral ou non.   

 

  

domingo, 7 de junio de 2015

CARBALLO CONSTRUYE SU GUGGENHEIM

CARBALLO CONSTRUYE SU GUGGENHEIM

SANTIAGO PAZOS

ARYZ


REFERENCIAS

Si no me falla la memoria, en el verano de 1990, siendo Rector de la UIMP Ernest Lluch, organizamos en el Palacio de La Magdalena un seminario, dirigido por el catedrático y crítico de arte Francisco Calvo Serraller,  dedicado al museo Guggenheim de Nueva York. Además, en el Museo de bellas Artes de Santander montamos una exposición con importantes cuadros (Carl Andre, Donald Judd, Pollok, etc.) del conocido museo americano, un iglú de Mario Merz en el Palacete del embarcadero y una tremenda instalación de James Turrell en otras dependencias del Puerto de Santander.

Por supuesto que a dicho evento acudió Thomas Krens, director y artífice de la expansión internacional del museo. Allí se empezó a fraguar la instalación de una franquicia en España. Pudo ser en Cantabria, pero los dirigentes cántabros dejaron pasar la oportunidad. Sin embargo, tanto el Gobierno Vasco como el Ayuntamiento entendieron rápidamente que era una oportunidad de oro para sacar a Bilbao de la depresión, la fealdad y el caos urbanístico en que la había sumido la crisis industrial. A partir de aquí todo es historia y se puede leer en cualquier manual de éxitos sobre restauración, rehabilitación y marketing urbano, económico y cultural.

DULK


DERRUBANDO MUROS CON PINTURA

En junio de 2010 asistí a la clausura de un seminario sobre arquitectura urbana que se celebró en el Forum de Carballo. Entre las propuestas para transformar y revitalizar nuestra ciudad estaba el germen de lo que unos años más tarde ha cuajado como un gran proyecto cultural y económico que se llama “Derrubando muros con pintura”.

Otras ciudades ya lo habían hecho antes. Recuerdo, por ejemplo, los trampantojos de la Plaza de la Cebada de Madrid. Pero en el caso de Carballo hay que destacar la habilidad del Concejal de Promoción Económica, Xose Regueira, para aunar voluntades y romper barreras de incomprensión.

 BORDALO II

Así, lo que empezó como una apuesta tímida y muy localizada en la rotonda de la calle del Sol, ha ido sumando artistas locales y propietarios de deslucidas paredes en propuestas cada vez más ambiciosas. Y podríamos decir que, en esta primera fase, culminaron con el gran mural de Sokram en el Pazo da Cultura.

Hoy, con el Rexenera Fest, se ha reunido en Carballo a cinco artistas reconocidos mundialmente (Dulk, Aryz, Pixel Pancho, Nömada y Bordalo II), expertos muralistas que, derrochando creatividad, han maravillado a propios y extraños con sus gigantescos murales, han conseguido romper con todos los complejos y han convertido a Carballo en un polo de atracción cultural que, bien administrado y publicitado, puede convertirse en un nuevo y exitoso “Guggenheim”.

NÖMADA

Lo importante ahora es que este gran proyecto siga creciendo y que no se desperdicien las grandes oportunidades que ofrece el convertir a Carballo en un referente. Algo que nos obligará, por otra parte, a mantener una excelencia exquisita en todo lo que rodea a nuestra producción cultural.

Por ejemplo, no se pueden organizar exposiciones con materiales defectuosos, la cartelería y los programas han de ser un ejemplo de diseño, la vigilancia en los detalles indicará el nivel de auto-exigencia y, lo más importante, la señalización adecuada dentro del casco urbano es un reto que no admite más demoras.

Bien, ya sabemos que todo es mejorable y que los críticos estamos para poner la nota a todo lo que acontece, pero en este caso concreto, y desde mi punto de vista, no caben más que felicitaciones y ánimos para seguir derribando todo tipo de muros con pintura y con literatura. En definitiva, con cultura en general, que a la larga siempre revierte en una saneada economía.

PIXEL PANCHO


Salud.   


viernes, 8 de mayo de 2015

CARBALLO: MODELOS DE CIUDAD, EL CAMIÓN DE LA BASURA, Y LA POLÍTICA

CARBALLO:
MODELOS DE CIUDAD, EL CAMIÓN DE LA BASURA,
Y LA POLÍTICA

UN VIACRUCIS DE SANTIAGO PAZOS


Primera Estación
Decía el poeta Claudio Rodríguez: “Como si nunca hubiera sido mía, / dad al aire mi voz y que en el aire / sea de todos y la sepan todos / igual que una mañana o una tarde.”

Segunda Estación
El poeta, siempre los poetas, alertándonos. Fijando con verdad en el aire cómo y para qué han de decirse las palabras. Avisándonos de los peligros del exceso de verborrea barata, de la banalidad que esconde la palabra que sobra, la que con ligereza se dice de más, la que se pronuncia equivocada.

 Tercera Estación
En las campañas electorales confluyen todos esos vicios que denuncian los poetas. El retrato para la galería, la mentira escondida tras ese gesto de falsa sinceridad, la confusión y el desequilibrio. Aunque, siendo justos, también es cierto que se gritan algunas verdades, se ponen de manifiesto muchas carencias y se abren debates necesarios e imprescindibles por sus efectos en la vida cotidiana.

Cuarta Estación
Claro que terminan siendo debates que, por efímeros, escarban en la piel y dejan las entrañas intactas. Lo podemos comprobar en las propuestas programáticas de casi todos los partidos políticos. Muchas generalidades y poca substancia, grandes dosis de demagogia, de empalagosa y barata grandilocuencia. Parece que, más que invitarle a participar, quisieran robarle al ciudadano la capacidad de reflexionar y profundizar sobre los asuntos públicos. Piensan que con elegir el color de la pintura ya tenemos bastante, de todo lo demás ya se ocupará la élite gobernante.


Quinta Estación
Buen ejemplo de debate, en cierto aspecto desenfocado, el de Carballo y sus políticas de humanización viaria. Para algunos, los que sólo intentan instrumentalizarlo en beneficio electoral, el problema consiste únicamente en la cantidad de aparcamientos que se ganan o se pierden cuando se peatonaliza una calle. Para otros muchos, entre los que me cuento, la cuestión es más compleja. Nos preguntamos qué modelo de ciudad queremos y cómo podemos superar ese dilema que produce enfrentamientos dialécticos tan acalorados.

Sexta Estación
Desde mi punto de vista no existe una contradicción tan manifiesta entre las dos posturas. Esa humanización, ese modelo de ciudad no está reñido, como se intenta hacer creer, con el sentido práctico de una ciudad moderna, dedicada, más por tradición que por afición o vocación, al comercio. Muy al contrario, esa novedosa idea de Centro Comercial Abierto está aún por desarrollar. Además de compartir paraguas, feliz idea, podemos compartir carritos, etc. etc.

Séptima Estación
Y no, lo digo con claridad, yo no quiero vivir en un pueblo al que la gente viene a comprar y se va a disfrutar de la vida en los bonitos pueblos vecinos. Quiero vivir en un lugar en el que pueda pasear con tranquilidad, comprar si me apetece, o si veo algo que llame mi atención en escaparates bien decorados, comercio de calidad. Quiero poder sentarme en una terraza y mantener una conversación sin sufrir los efectos del tráfico. Y sí, también quiero aparcar, pero caminar unos cientos de metros hasta el aparcamiento me parece más un lujo que una condena.

Octava Estación
Una condena es, para la mayoría de ciudadanos, incluidos los que tienen una conciencia social muy pronunciada, el abono de los impuestos que no sabe a qué se destinan por el mal uso que los políticos hacen de ellos. Por eso, (en un sistema de transparencia y limpieza democrática no sería necesario), merece ser destacado que la basura se haya convertido en el otro gran tema de debate político en Carballo por el cobro de tasas y no por las mordidas mafiosas, o las corruptelas político-empresariales, a las que nos tienen acostumbrados en muchos otros lugares de España.


Novena Estación
Insisto, en Carballo, afortunadamente, el problema no son los olores a podrido, sino un debate de tintes ideológicos. Es decir, decidir cómo repartimos la carga impositiva por un servicio colectivo cuya recaudación viene siendo deficitaria desde que Sogama se hizo cargo del tratamiento de nuestra basura. Debate, por otra parte, que también se instrumentaliza con grandes dosis de demagogia dependiendo de si se gobierna o se está en la oposición.

Décima Estación
Son aspectos de nuestra convivencia que, más que combustión espontánea, gasolina y fuego, necesitan de mucha pedagogía política. Incluso estando en campaña conviene que, sobre determinados asuntos que afectan a los ciudadanos más allá del corto plazo, se imponga la reflexión reposada. Además, sería conveniente que ese futuro modelo de ciudad amable, en que queremos convertir Carballo, contase con los amplios consensos que se consiguieron para la aprobación del PXOM, o por lo menos con mayorías cualificadas.

Undécima Estación
Tampoco es necesario que los políticos se soben la espalda unos a otros, la confrontación es buena y saludable, es democracia, es política. Personalmente me enerva escuchar a profesionales de la política, y también a colectivos sociales o profesionales, denunciar afligidos que un asunto, de cualquier índole que les afecte, se está politizando. ¿Qué es la democracia, la convivencia, la carta de ciudadanía, el día a día de nuestras vidas, sino política pura? ¿A qué se dedican los que tanto critican la política, sino a hacer política? Bueno, quizás podamos acordar que otro tema es la profesionalización de la misma, quizás…  

Duodécima Estación
La tranquilidad social y política que se vive en Carballo desde hace una década va a continuar, según las encuestas de Sondaxe para La Voz de Galicia, cuatro años más. Un sosiego, todo hay que decirlo, no exento de problemas puntuales que afectan básicamente a la dejadez o falta de exigencia y vigilancia en el mantenimiento de los bienes y servicios públicos. Problemas de gestión diaria que suelen afectar a todos los municipios sin excepción y que, en el cómputo global de la gestión, no parecen pasarle factura ni al actual equipo de gobierno del BNG, ni al alcalde Evencio Ferrero, que sigue siendo el mejor valorado.  

Decimotercera Estación
De acuerdo con esas encuestas creo que la relación de fuerzas actual no va a cambiar sustancialmente. Salvo que se produzca una catástrofe, ya sea con mayoría absoluta, ya sea con el apoyo del PSOE, Evencio Ferrero y el BNG seguirán gobernando en Carballo cuatro años más. De ahí que, sin quitarle importancia al enigma de lo que pase el próximo domingo 24 de mayo, me atrevería a decir que la verdadera campaña que se disputa en Carballo es de posicionamiento para las municipales de 2019.

Decimocuarta Estación
Me explico:
1-El próximo mandato debería ser el último de Evencio Ferrero. Pienso que 16 años como alcalde debieran ser suficientes para desarrollar un proyecto de pueblo, o por lo menos para haber sentado unas bases firmes para su futuro. Y esto conduce a que la sucesión en el BNG de Carballo deberá plantearse en un futuro no muy lejano.

2-La salida de Alberto Sueiro dejó al PP medio desnudo, y ahora la de Juan Carlos Castro Pombo lo deja sin los zapatos del gran estratega legal. Los resultados del candidato actual, Miguel Ferreiro, van a ser malos, la verdadera renovación del PP carballés está por llegar. Todo indica que, en breve, estarán buscando recambio.

3-Andrade, incluyendo la gran amenaza del regreso de Pallas, es pasado. Era pasado hace cuatro años y lo será dentro de otros cuatro. Pero bueno, los viejos roqueros nunca mueren, ni falta que hace.

4-Aunque Mari Carmen Vila no consiga sacar los mismos votos que José Antonio Viña en 2011, después de las tropelías que le han hecho sus propios compañeros, con sólo sacar su acta de concejal ya estará legitimada para tomar las riendas del PSOE de Carballo y abrir puertas y ventanas para que de una vez por todas entre aire nuevo y realidad a ese partido. Eso sí, tendrá que tener mucho cuidado con el fuego amigo.

5-De los demás poco puedo decir. La política vive momentos muy convulsos. Los nuevos proyectos florecen y se pudren a un ritmo de vértigo. Y, en último caso, de aquí a 2019 queda mucho por llover. Mis profecías son sólo indicativas, y seguramente equivocadas, por lo que mejor será dejarlo y estar atentos a los resultados.

Salud









domingo, 1 de diciembre de 2013

NUNCA MÁIS

NUNCA MÁIS
MANIFESTACIÓN 1 DE DECEMBRO, 2013
A CORUÑA


MANIFESTO LIDO NAS MANIFESTACIÓNS 
DO 1 DE DECEMBRO

Amigas e amigos do país de Nunca Máis:
Grazas por asistirdes a unha nova convocatoria da Plataforma Nunca Máis.
O noso país segue á deriva, sen goberno de seu con competencias propias para enfrontar novas catástrofes marítimas. Galiza segue á intemperie. Os tribunais de xustiza seguen a ditar a inxustiza nas súas sentenzas. E mentres tanto, o mar segue aí, fronte ás nosas costas, bruando inverno tras inverno o seu canto desesperado, a súa soidade, temendo -como non?- que outro petroleiro como o Prestige se adentre nel e invada as súas augas de negrura, de alcatrán, de morte.
Non é tempo de quedar na casa, de resignarse, de renunciar á xustiza, ao dereito e á loita. Por iso estamos aquí, en Compostela, en Vigo, na Coruña, en Foz, en Lugo, en Ourense, en Ferrol, en Pontevedra, no país enteiro, dando, máis unha vez, un exemplo cívico de compromiso coa nosa Terra, coa xustiza, coa verdade. Todo o que non fan os que nos desgobernan, Os que nos guían / e non teñen ollos, como di Bernardino Graña nun dos seus poemas.
Fronte a nós navega aínda un petroleiro cargado de mentiras: o petroleiro da burocracia e do poder, esa inmensa marea negra que intenta afogar o clamor da xente sen saberen eles que nin o alcatrán todo do mundo calará a nosa voz, a nosa esixencia de dignidade e de xustiza, o noso berro de Nunca Máis.
Todas e todos nós lembramos aquela marea negra do Prestige que cubriu de petróleo o noso mar e as nosas praias, aquela marea negra que trouxo tanta dor aos nosos corazóns e que tanta carraxe nos provocou ao contemplarmos con estupefacción aquela xestión política do goberno do Estado e da Xunta de Galiza, cada día e a cada hora máis disparatada.
Mais, fronte ao tópico da resignación do pobo galego, Nunca Máis foi a resposta dunha sociedade viva, dun país que puxo de manifesto a súa propia forza como pobo e que nos fixo sentir o orgullo de sermos galegas e galegos. Foi aquela a maior mobilización social do mundo diante dunha catástrofe ecolóxica. E fixémola nós, aquí, en Galiza. A bandeira de Nunca Máis percorreu o planeta como símbolo da nosa loita e da nosa dignidade contra a marea negra, contra a manipulación e contra a mentira.
E aquí estamos de novo, reclamando xustiza, lembrando o que aínda queda por facer e esixindo solucións concretas:
1. Os medios necesarios para facerlle fronte a calquera outro accidente marítimo que se poida producir nas nosas costas;
2. a xestión definitiva para o fuel do pecio Prestige;
3. o seguimento da saúde das persoas que limparon o chapapote;
4. as competencias propias en seguranza e salvamento marítimo;
5. o retorno da Seguridade Marítima á xestión pública;
6. o control efectivo do Dispositivo de Separación de Tráfico de Fisterra;
7. e medidas lexislativas que rematen coa impunidade dos que contaminan
O Goberno de Rajoy e a Xunta de Feijoo van presentar recursos perante do Supremo para acalar as nosas voces e as nosas conciencias da dignidade con trinta moedas de ouro, mais Galiza non ten prezo e a Plataforma Nunca Máis, ademais de demandar que quen contamina pague, vai ir máis aló dando un paso nos tribunais para que os responsábeis políticos da xestión daquela crise sexan finalmente condenados por provocar unha das maiores catástrofes ecolóxicas do mundo, porque ese delito non pode ficar impune. Once anos despois seguen a existir razóns para a indignación, a reivindicación e a contestación social.
A Plataforma Nunca Máis acordou, por unanimidade, presentar Recurso de Casación perante o Tribunal Supremo. Non por ter confianza na xustiza española, pois xa vimos que o xuízo foi unha farsa, o proceso unha fraude e a sentenza un insulto. O noso obxectivo é saír do labirinto do aparello da xustiza española e seguir até o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos de Estrasburgo, até conseguirmos unha sentenza exemplar que sinale un antes e un despois no delito ambiental.
Durante a longa travesía xudicial do Prestige, o conxunto da cidadanía galega estivo persoada no caso a través de Nunca Máis -e tamén hai que dicilo-, grazas ao esforzo e á xenerosidade da Comisión Xurídica de Nunca Máis. Mais agora, o longo camiño que queda por percorrer na vía xudicial, no Tribunal Supremo e no Tribunal de Estrasburgo, témolo que facer como pobo galego autoorganizado en Nunca Máis, asumindo colectivamente, coa axuda económica de todas e todos nós, os custos que leva consigo a presentación deses recursos. Este ten que ser o recurso de Galiza, o recurso do pobo galego, ao que temos que contribuír cada un e unha de nós cos seus propios euros, cada quen co que libremente desexe. Ou recorremos nós esta inxusta sentenza ou ninguén o vai facer por nós. Nin Rajoy nin Feijóo van procurar que se faga xustiza; iso sabémolo ben.
Nunca Máis á incompetencia política!
Nunca Máis mareas negras de chapapote!
Nunca Máis mareas negras de manipulación e de mentiras!
Nunca Máis outro petroleiro estendendo a morte!
Nunca Máis!!!
































lunes, 3 de junio de 2013

CONTRAMÍNATE

SANTIAGO DE COMPOSTELA
2 DE JUNIO DE 2013

MANIFESTACIÓN
CONTRA LA MINA DE ORO DE CORCOESTO


domingo, 14 de abril de 2013

CORCOESTO

CORCOESTO
MANIFESTACIÓN CONTRA LA MINA
CARBALLO, 14 DE ABRIL DE 2013
IMÁGENES