FIOT 28 - MIRADAS (2)

(FIOT 2019)

28 FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO DE CARBALLO

MIRADAS FIOT (2)

DIVERSIDADE

SANTIAGO PAZOS

  

Sempre digo que o máis importante nun monólogo é ter unha historia que contar, un relato ben argumentado aínda que sexa tan estrambótico que non engane nin a un neno de tres anos. E tan importante, xa que hai que entreter e intentar gustar a un determinado público, é contalo de xeito que os adornos que utilizas para transmitir esas historias sexan só un complemento e non se converten no protagonista principal do espectáculo.

SESIÓNS DO MERCADO

RODRIGO CUEVAS

“Trópico de Covadonga”

Mercado Municipal

Acordo ter visto, aló polo ano 78 do século XX, a Paco España nun pequeno Cabaré  da praza de Atocha en Madrid. Era o primeiro transformista popular, e mesmo famoso, nesa época da transición democrática, da conquista das liberdades. A súa canción máis emblemática repetía “libérate, libérate...”. Nese espectáculo comentaba que tiña moita sorte porque no pais enteiro había un montón de transformistas que non a tiñan, que actuaban en antros escuros e case clandestinos arriscándose a sufrir represalias e ser insultados.

Descoñezo que foi de Paco España, (por certo, declaraba ser heterosexual aínda que maioría dos colegas de profesión fosen homosexuais), pero si sei que o seguinte artista dedicado a ese tipo de petardeo foi, é, outro Paco. Neste caso Clavel, un artista recoñecido que me honra coa súa amizade dende hai tres décadas e que espero visite Carballo nalgún próximo FIOT.

Sirva esta longa introdución para certificar que os tempos están a cambiar a visión e aceptación que a sociedade moderna e democrática ten en torno a grupos de xente diversa que non necesitan permiso de ninguén para existir, que han de ser respectados e gozar dos mesmos dereitos que o conxunto da poboación

E tamén para felicitar a Rodrigo Cuevas, que dende parámetros, estética e referentes distintos conseguiu poñer en pé ao público carballés cun espectáculo que defende os mesmos dereitos que eses outros artistas nomeados defenderon en momentos bastante máis adversos.

Rodrigo é máis sofisticado e moderno, aínda bebendo de fontes musicais e da danza de tradición asturiana e galega, por certo, pouco habituais neste tipo de espectáculo “viciado”, polo xeral, de batas de cola, faralaes, Sara Montiel ou Rocio Jurado, pero sen perder ese imprescindible toque transgresor, provocador e reivindicativo. Sobresaínte.

 

TEATRO DE RÚA

CÍA SINCRONACIDAS

“OhLimpiadas”

Praza do Concello

Ter entretidos, contentos e participativos a unha manchea de cativos é unha conquista importante. E conseguírono estas dúas artistas coas súas acrobacias, os continuos cambios de roupa e de roles. Con simpatía e humor amosan un mundo no que a realidade é plastilina moldeable coa que podes facer castelos no aire.  Ben.

JEAN PHILIPPE KIKOLAS

“Calor”

Praza do Concello

O forte deste actor, clown, mimo, viaxeiro, refuxiado e ser humano entrañable é a tenrura extrema. Todos os que fomos a ver este espectáculo, sen excepción, cativos e maiores sentimos que a inxustiza máis grande deste mundo é a falta dese calor humano imprescindible para subsistir e que unha carantoña que arrinca un sorriso é o alimento con máis vitaminas que existe neste mundo. Sobresaínte.

RÚA DOS CONTOS

(Noites de RÚA CHEA)

PATTY DIFUSA

“Sexo seguro. Seguro? Seguro!”

Stars Café Bar

Xa dicía ao principio que hai que ter unha historia e saber contala. Supoño que bautizarse como ese personaxe de Fabio McNamara nas películas de Pedro Almodovar é un convite á provocación e a sátira decadente e mordaz, mais o resultado non alcanza ese nivel de crueza.

Neste caso, a irreverencia iconoclasta é substituída por un tipo de humor pedagóxico, seguramente necesario, pero non suficientemente armado narrativamente como para petiscar esas conciencias pías que pretendemos conmover, nin para provocar esas risas sarcásticas do falso pudor cando se nota atacado.  Un aprobado raspado con esperanza.  

MJ PÉREZ

“Casandra”

Cervexaría La Bombonera

Esta primavera vin a MJ na Biblioteca Rego da Balsa presentando o seu último traballo. Foi nese Curruncho Pop que organiza con tanto acerto o amigo Xabier Graña. E onte escoiteina estupendamente acompañada polo violín de Ailen Kendelman. Gústame ese descaro tan verdadeiro co que canta e tamén ese pop luminoso, tan agradable de escoitar. Esas ganas de divertir dende a intelixencia de letras que proceden dun compromiso vital alegre e comprometido. Notable  

Saúde y larga vida

MEDIDA X MEDIDA

(FIOT 2019)

28 FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO CARBALLO

A NOBRE ARTE DE XOGAR AO DESPISTE

(A propósito de “Medida X Medida” de PT Excéntricas)

SANTIAGO PAZOS

Intentando provocar as mesmas sensacións que sentín na estrea, mentres escribo estes comentarios escoito de fondo a samba de Tom Zé, esa vía de escape que, “en aparencia”, nos regala Quico Cadaval en “Medida X Medida” para facernos máis cómodo o tránsito que temos obriga de percorrer entre a farsa e o drama. Un teatro de sombras, como sinalan no programa de man, no que gañar e perder terminan confundíndose e confundíndonos.

E digo “en aparencia” porque Cadaval, nesta montaxe, xoga permanentemente ao despiste. Algo que aínda estando xa no propio texto de Shakespeare, de aí a súa complicada catalogación, Quico acentúao, remarcando as contradicións, con ese estilo seu tan característico que consiste en levarte de excursión dende Carballo a Ribeira pasando antes pola Mariña lucense e facendo unha agradecida parada para encher o bandullo en Monforte de Lemos. Un nobre e difícil arte que, como ten demostrado na súa larga traxectoria, tanto como monologuista como director, domina perfectamente.

Mais por unha vez, e sen que sirva de precedente, non quero ser eu o que destripe esta obra, senón que me van permitir que fusile parte do texto que aparece no programa de man porque nel, conciso e clarificador, non só está explicada con claridade a lectura que PT Excéntricas fan de Medida X Medida, (supoño que coa autoría do propio Quico Cadaval), senón que inclúe tamén as claves da propia montaxe:

“Shakespeare nunca foi tan deliberadamente ambiguo como nesta comedia sombría, este thriller poboado de pallasos. É unha peza que se compón de elementos sinistros, que convocan os nosos peores fantasmas, e de alivios clownescos que non chegan nunca a provocar a gargallada infantil da comedia, apenas un sorriso rasgado”...

“Todas as personaxes do xogo son igual de importantes que o condenado: todas son protagonistas dun íntimo e secreto drama corren para salvar as súas vidas. Nesta louca carreira non se distingue o xuíz da prostituta, o crego do proxeneta, a romántica do represor, o misioneiro do ditador, o burócrata do asceta, a vítima do vividor, a pureza da crueldade...” E conclúe, “Medida X Medida deslúmbranos e ofúscanos alternativamente. E ficamos sen saber moi ben o que pensar, sen mensaxe final, sen moral”...

Xa ven que non necesita máis aclaracións porque é, en todos os sentidos, suficientemente explícito. Por iso, a  min como espectador, só me queda engadir unhas poucas apreciacións de tipo persoal que atinxen aos diversos factores que compoñen a posta en escena. Como por exemplo:

Que esas cintas que circundan o espazo escénico a modo de barrotes carcerarios, e que delimitan a suposta fronteira entre a farsa e a realidade, son un acerto do decorado que favorece esa sensación de tenebrismo amortecido. Que o traballo musical e vocal dos actores é admirable. Que nunca vin tan crible un personaxe representado por Evaristo Calvo, (e teño visto uns poucos), que está soberbio no papel de Duque. Que tanto Víctor Mosqueira como Josito Porto, Santi Romay e Patricia Vázquez, están metidos de cheo en personaxes que parecen escritos para eles nese rexistro de comediantes que, calquera deles, dominan con soltura. E que tanto Melania Cruz como María Costas quedan un tanto desdebuxadas e necesitan, penso, subir un pouco o ton nas súas interpretacións.

En canto a dirección, quizais, só quizais, este sexa, xunto a “Bobas e galegas”, o mellor traballo de Quico Cadaval como director, se exceptuamos a excepcional “Noite de Reis” que fixo para o CDG.

Notable e totalmente recomendable coprodución do FIOT.

Saúde y larga vida…

XURXO CHAPELA

ADOS/ADOS

XOSÉ ANTONIO ANDRADE FIGUEIRAS/SANTIAGO PAZOS

SOBRE “MUDANZA” DE XURXO CHAPELA

INTRODUCCIÓN

SANTIAGO PAZOS

Di Ramón Vilar Landeira, (autor de “Os televisores estrábicos” e “Un peixe no parqué”, libro de recente publicación e de obrigada lectura), que “falar ben dos amigos pode parecer prevaricación, pero non recomendar con paixón este excelente libro de poemas de Xurxo Chapela, editado por Francisco Macías, sería dunha deshonestidade pornográfica”.

E eu, que sempre defendo con entusiasmo calquera tipo de teoría pornográfica, ou case tanto como as teorías científicas forenses e criminalistas, penso que sería un crime non falar aquí de “Mudanza”, un libro de poesía que está a provocar en críticos e lectores un certo estado de alteración do que temos que felicitarmos porque é un indicio de que esta sociedade aínda non está totalmente infectada pola gangrena materialista. Debater sobre poesía é falar de sentimentos. Algo exótico nestes tempos de mudanzas nos comportamentos sociais e na revolución que se está a vivir nos modos e instrumentos que ten a humanidade para relacionarse.

   

Como  exemplo de ese estado de polémica e raro entusiasmo literario, tratándose por riba dalgo tan vaporoso como pode ser a poesía, sirvan estes comentarios do mesmo Xurxo Chapela en referencia a uns comentarios críticos sobre da súa Mudanza: “Como todo non vai ser chucharnos as pirolas entre colegas (e mentres melloro a miña autoestima), tedes a maese Santiago Jaureguizar para avisarvos de que #Mudanza son só "frases brillantes", pero "máis intención que logro". Polo demais, mestre, "o que fala non é o que escribe nin o que escribe é o que é", como Roland Barthes e calquera tripitidor de ESO saben”.

Xa ven que o debate literario está servido e, penso, que a polémica musical está por vir xa que Xurxo sempre se empeña en ofrecernos unha persoal banda sonora na que se retrata de oído. De aí que pedise a colaboración dun bo amigo, escritor que acaba de publicar "Nas cortinas do tempo" e compañeiro de conversas para que me acompañase nestes comentarios de “Mudanza”.

O UNIVERSO POÉTICO DE CHAPELA

XOSÉ ANTONIO ANDRADE FIGUEIRAS

Levo cambiado de domicilio vinte e tres veces na miña vida. Pensaba que sabía algo de mudanzas, mesmo daquelas en que os enseres da alma van directamente ao vertedoiro existencial. Pero non. Non despois de facer unha lectura (médico)forense da Mudanza de Xurxo Chapela. No inventario do desamor hai mobles que non saen pola porta sen antes dinamitalos. E o autor mantén un afecto tan aditivo por algún deles que opta por derrubar a casa, con tal de gardar o contido. Xenial.

A penas sei nada de poesía. A dicir verdade, non leo moita. Suponme un sobreesforzo de atención que non esixen, polo xeral, os textos en prosa. Tal vez non sexa alleo a esta miña carencia o feito de que a miúdo acaben na mesiña de noite poemarios que nunca deberan saír do caixón dos “vaiapordiós”. Hai xente convencida de que un dicionario de sinónimos, un espírito melancólico e media ducia de cervexas conforman a tríade de ferramentas para unha lírica de desmaio. A outros chámalles moito a atención o bardo postmoderno que “deseña” poemas-tetrix, a base de deixar caer sobre do papel letras de cores combinadas, que acaban facendo bonito. Atrévome a dicir que a obra poética de Chapela é a antítese de tan pobre concepción creativa.

O libriño de Xurxo está sementado de expresións tan curtas como maxistrais. Algunhas delas condensan en catro ou cinco palabras todo un universo poético, que algúns abofé escolleriamos como persoal epitafio: A vida fixo augas... Son un home deshabitado... Quixemos tremer para pasarnos a limpo... Fozar na quincalla sentimental... O amor está nos ósos... En fin, para o meu gusto e deleite, velaí poesía bravía pero pura, sazonada pero sen adobos nin prebes innecesarios. Dura, mesmo escatolóxica por veces, pero auténtica.

Mesmo sen coñecer persoalmente ao autor, máis aló de puntuais saúdos de cortesía, confeso a simpatía que me inspira. E diría que me solidarizo na súa defensa da autonomía emocional das fins de semana.

Con permiso, mestre:

“Non che volverei pedir permiso para un venres: a vida pode seguir sucedendo sen o  teu consentimento”.

SENTIMENTOS PURGANTES

SANTIAGO PAZOS

A primeira referencia literaria que teño de Xurxo Chapela é un poema publicado na revista “A regueifa” publicada por Lumieira no ano 1999, titulado “Despedida”, (curioso título, cando imos falar de “Mudanza”, despois de vinte anos), e que tamén leva como referencia uns premonitorios versos de Ramón Irigoyen (“Están a asasinarte pola espalda e cres que te aloumiñan”).

De feito, pola temática, ese poema encaixaría perfectamente dentro deste novo poemario. Non tanto polo estilo, claro, xa que se nota en “Mudanza” unha madurez e un dominio da lingua e da prosa poética máis elaborado e conciso. Aínda que el sosteña que toda literatura é un artificio, parece agora menos forzado ese exercicio de describir toda esa podremia que é preciso extirpar, de cando en vez, para poder sentirmos, senón totalmente sans, alomenos limpos para unha temporada.

Non quere dicir isto que o poeta quedara estancado nun bucle existencial do que non ten forma de saír, nin moito menos. Só que ás veces teño a impresión de que vivimos presos de sentimentos que  exixen ser expresados dalgún xeito que non acabamos atopar, de darlle forma. Experiencias carcerarias no eido da sensibilidade e os sentimentos, unha chea de desacougos que é necesario vomitar. E teño que dicir que Xurxo vomita ben, non sei se despois lle serve para algo, (eu espero que si). Por iso, en certo modo, penso que este libro é un excelente purgante para curarse dos fracasos sentimentais, ou polo menos un bo intento de inocularse contra eles feito dende a ironía aceda do que sabe que nas rupturas todos os sorrisos transfórmanse en acenos petrificados.

Teño debatido con algún autor (Paco Souto, por exemplo) sobre a verdade e a mentira na poesía e sempre prefiro quedarme con esa sentencia do amigo poeta Modesto Fraga cando afirma que “a poesía sen alma pode ser calquera cousa menos poesía”. E dicir, que máis aló de se o que contas procede de experiencias persoais autobiográficas o importante  é que non escribas dende a pose e a impostura.

Bo exemplo desa poesía que procede de dentro das entrañas son "Mudanza" e, por suposto, “Primavera de navallas”, o mellor e máis redondo libro de Xurxo, polo de agora, segundo a miña opinión.

Saúde e larga vida...

FIOT 28 - MIRADAS (1)

(FIOT 2019)

28 FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO DE CARBALLO

MIRADAS FIOT (1)

PARA ABRIR BOCA ABONDA

SANTIAGO PAZOS

Aínda que xa levaban uns días rolando por escenarios estudantís as compañías Apatacón e Galeatro, nesa gran aposta que a organización está a facer para formar e captar espectadores nos terreos dos teenagers a través do Fioteen, esta fin de semana, coas primeiras funcións da Rúa dos Contos e de Teatro na Rúa comezaba oficialmente o FIOT 28 con gran éxito de público.

E tivo lugar tamén a “Noite branca no teatro”, unha actividade inclusiva para cativos, (participa a Asociación de persoas con necesidades específicas “Aloumiños”), única e innovadora no eido teatral. Un grupo, non moi numeroso, acampa toda unha noite no escenario do Pazo da Cultura para descubrir dende dentro ese mundo de fantasía no que a realidade pode ser modelada a maneira do artista que cada un deles leva dentro. Unha experiencia que, penso, non han de esquecer.  

TEATRO DE RÚA

XAMPATITO PATO

“Só”

Praza do Concello

Un espectáculo de malabarismo cómico que se pode encadrar nesa disciplina que dan en chamar “Novo circo” e que, dende o meu punto de vista, consegue engaiolarnos con esa estética, un tanto minimalista, de caixas polivalentes. Equilibrista limpo e elegante en cada movemento que fai. Amosando a súa capacidade de expresividade abstracta dun xeito tan sinxelo que te transporta a ese mundo, ou estado de confianza, no que todo ha de encaixar con perfección. E así, como sen pretendelo, vai arrincando sorrisos nos espectadores de todas as idades. Notable.

RÚA DOS CONTOS

(Noites de RÚA CHEA)

PEDRO BRANDARIZ

“Un conto de michos”

Biblioteca Rego da Balsa

Este polifacético cómico forma parte do FIOT dende que comezou a súa variada e rica traxectoria. Sempre facendo da necesidade virtude e crecendo como actor en cada espectáculo no que participa. Aí está como exemplo “Papar sen cancelas” con Fran Rei e Isabel Risco, que puidemos ver o ano pasado.

Nesta ocasión enfeitizou a un bo lote de cativos e aos pais que os acompañaban cunha sinxeleza salientable. Con pedagoxía, sensibilidade e moito corazón. Ben.

XURXO SOUTO

“O océano de dentro. Carballo mollado”

Valle Inclán Café

Cando falamos de Xurxo sabemos que estamos a tratar sobre un referente de moitas loitas, dunha actitude ética e comprometida con todo o que atinxe a terra na que vivimos e tamén co mar, o noso mar (medre!) e os nosos mariñeiros, xentes de ida e volta polo mundo enteiro traballando e deixando pegada inesquecible aló onde a necesidade e as correntes os levaran.

Veu falar de todo iso que coñece de primeira man por ter falado e se ter interesado por canta anécdota e vivencia tiveron e teñen eses precursores da globalización que foron e son os nosos mariñeiros.

Historias de mar a dentro aliñadas con música  e participación do público. Xurxo é unha cicloxénese explosiva de sabedoría que sempre te sorprende e do que sempre aprendes. Notable alto.   

LAURA VILLAVERDE

“Chola a it girl” de ArtesaCía

Casino 1889

Chola é unha muller de bandeira en todos os sentidos coma personaxe. E, por suposto, tamén o é a actriz que a interpreta porque constrúe dende a virtualidade unha personalidade realista e crible, aínda que sexa un ser edulcorado e tuneado.

A compañía ArtesaCía acerta de pleno ao por de manifesto que na sociedade globalizada o tamaño do lugar no que vives non é un impedimento para poder converterte nun referente mundial sempre, claro, que aprendas a utilizar e manipular os instrumentos que esta nova sociedade pon a túa disposición.

Unha proposta divertida, feita con desenfado, que defende esa dubidosa capacidade de desdobramento vital e psicolóxico que o mundo virtual ofrece.

Penso que esta obra ten eivas. Por exemplo non tratar en ningún momento aspectos como o illamento e a soidade física a que moita xente se condena cando a virtualidade se converte nunha abdución. Tampouco creo que a súa pretensión fora outra que romper certos estereotipos rurais que xa están superados pola realidade. Un traballo elaborado dende unha complicidade cómica co espectador que funciona de xeito aceptable. Seguramente, de poder, repetiría por ver se me perdín algo. Notable. 

BLUES DO PAIS

“En concerto”

Pub O Patacón

A quen non lle gusta un blues ben tocado e estupendamente cantado? Pois se por riba lle trocas a letra con gracia e retranca ao teu antollo, que máis podes pedir?

A xente que acudiu a ver a esta parella de musicómicos pasouno en grande, aínda que persoalmente, sendo sincero, paréceme que despois da primeira hora pecan por exceso en todos os aspectos. Ben, pero...

 

CARMEN CONDE

“Premios Darwin”

Cafetería Colón

Con Carmen Conde pásame unha cousa que me cabrea moito. Vexo que trae historias e anécdotas máis que interesantes, divertidas e curiosas, que ela faino cunha extraordinaria delicadeza, que o ton de voz que utiliza acaricia e reconforta, que quere gustar e chegar ao público con naturalidade, mais sen embargo non me fai vibrar por falta de calor. Noto que actúa, que o que conta e un conto lido, que lle falta forza. Xa digo, será cousa miña, unha mágoa. E aínda así ben...Pero...

TITO ROBER

“Vida e milagres do zume de laranxa”

Cervexaría Beos

Desculpen se fago unha reflexión pedagóxica en vez dunha crítica teatral. Porque podemos dicir que nese último aspecto, Tito Rober, cumpre perfectamente. Conta con soltura, atrevemento e desenfado.

O problema tampouco reside en se un di máis ou menos porcalladas. Gústame e paréceme ben todo tipo de humor, xa sexa branco, verde ou negro, incluso o máis escatolóxico que se poida facer. Aínda que sempre dependendo do lugar e do momento. Xa digo, non teño nada en contra. Divírtenme dependendo das circunstancias.

Mais deixando todo iso a un lado, penso que o problema radica en que neste tipo de monólogos no que se parodian comportamentos e modelos educativos, familiares e sociais, que hoxe en día están afortunadamente rexeitados por denigrantes, ten que quedar claro que as referencias dos mesmos non son feitas dende a condescendencia.

Quede claro, por suposto, que todo o que se refire ao mundo creativo é discutible e nunca debe ser censurable.    

OSWALDO DIGÓN

“Anecdoloxía”

Mesón do Pulpo

Aquí temos un tipo aparentemente corrente, (se deixamos aparte a estatura física e esas mans tan expresivas e potentes),  que se sobe a un escenario e se pon a contar historias coa mesma naturalidade que o faría sentado cun grupo de amigos mentres se toma unha cervexa.

Un monologuista sen artificios que describe arquetipos de personaxes do noso mundo cotiá cun estilo sinxelo e unha comicidade tremendamente efectiva, basicamente porque consegue que o espectador se sinta cómodo aínda cando é interpelado para que forme parte dun espectáculo que escapa de toda ampulosidade.  Boas artes administradas con intelixencia. Notable

SESIÓNS DO MERCADO

CARLOS BLANCO

“Os mellores monólogos”

Mercado Municipal

Non teño dúbida sobre a gran valía e nivel artístico de Carlos Blanco. Penso que temos que recoñecerlle unha traxectoria rica e creativa na que nos fixo rir mentres levantando a saia da nosa mesacamilla deixaba ao descuberto virtudes e vergoñas da idiosincrasia galega.

30 anos con espectáculos memorables, só e acompañado, como os que fixo con Manecas Costas, con Luís Davila ou con Touriñán. Monólogos e personaxes que permaneceran na memoria cómica colectiva de Galicia.

O domingo, en Carballo, quizais non estivo xenial pero mantivo un bo nivel, sen defraudar e mesmo engaiolando a seguidores fieis que non deixaron de rir durante todo o espectáculo. Pese a comezar, xusto é recordalo, amoestando de xeito pouco elegante, ao meu modo de ver, a unha pequena parte do público que murmuraba no comezo da actuación.

Mentres afeaba o comportamento de parte do público carballés, recordei o cabreo que pillei naquela actuación na Cervexaría Dublín, no ano 2010, que él mesmo evocou por mor da perda dunha suposta dentadura que lle regalaron aquel día, polo tremendo retraso ao que nos someteu sen trasladarnos ningún tipo de xustificación.

Certo é que non deixa de ser unha apreciación persoal e circunstancial. Xa digo, insisto, ten todo o meu recoñecemento e seguirei acudindo a gozar dos seus monólogos sempre que poida. Pero quero sinalar que a grandeza e importancia do santo non depende do tamaño da peaña.

Saúde y larga vida

FIOT 28

(FIOT 2019)

28 FESTIVAL INTERNACIONAL

OUTONO DE TEATRO DE CARBALLO

REALIDADES ESCENIFICADAS

SANTIAGO PAZOS 

 

Con 28 años a la espalda es de justicia afirmar que el FIOT ya no necesita excusas para justificar su imprescindible existencia, tampoco para confeccionar programaciones más o menos controvertidas y de ningún modo debe hacerlo por su apuesta decidida en crear afición y pretender encandilar a públicos diversos, sobre todo a los de edades tempranas, con el embrujo “pecaminoso” del teatro. Esa es y debe continuar siendo su gran baza, su razón y su espíritu.

Esta edición, bajo el título general de “Miradas”, pretende hacer un repaso al teatro más comprometido con la actualidad. Visiones variadas sobre la complejidad que enriquece nuestra vida, a la par que complica su aceptación y comprensión. El respeto a la diversidad, la visibilidad y empoderamiento de los distintos, el reconocimiento colectivo a los derechos y libertades individuales, la exigencia ética del feminismo por la igualdad en todos los órdenes y un gran largo etc. de temáticas que protagonizan los conflictos sociales en la actualidad, son la materia con la que el teatro actual trabaja desde el compromiso.

No es una novedad. El teatro, desde los griegos, siempre miró de frente a los espejos y puso voz y luz a sombras que nunca habrían sido nombradas. Pero hay que reconocer a la organización del FIOT su osadía por hacer una apuesta tan arriesgada que yo personalmente agradezco y que pone de manifiesto esa afortunada deriva profesional a la hora de tomar decisiones programáticas. Lo sencillo sería aliñar con unos “jajaja”, pero obviamente la sociedad actual no está para bromas y el FIOT ha de servir de escaparate escénico a las múltiples realidades que nos rodean con seriedad.

Todo un ejemplo si lo comparamos con la situación política, tanto española como mundial, que se ha convertido en el lugar de acogida para la farándula más chusca.   

Con estos mimbres nos ofrecen un variado y, sobre el papel, como insisto cada año, buen programa que podéis consultar en www.fiot.gal con todo detalle y sobre el que daremos cuenta en intrusosenlared al ritmo que los acontecimientos nos vayan marcando.

Salud y larga vida.