FIOT 33
FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO DE CARBALLO
FOTO DE VANESSA RÁBADE
NON HOUBO ESCENARIO CAPAZ
DE TANTA MÁSCARA
SANTIPAZOS
Como xa saben os afeccionados fioteiros, antes de comezar coas críticas
individuais de cada obra, como é tradición neste medio de comunicación, sempre
me gusta facer unha reflexión xeral sobre certos aspectos que afectan a
organización do festival, non só da programación. Desta volta collo como título
prestado ese verso do libro “Fragor do urdido”, de Eva Veiga e Fernando X.
Fernández Naval, que ilustra con precisión o que quero contar. As máscaras son miradas
fugaces e discursos encriptados que só se poden descifrar con intuición
desconfiada.
Na presentación desta edición falouse con bastante claridade da necesidade
de aumentar a financiación por mor da subida do IPC que afecta tan negativamente,
tanto na cesta da compra familiar como no consumo cultural. E tamén se falou,
sen concretar verbalmente, das dificultades técnicas ás que se enfronta o FIOT nos
últimos anos. Neste caso, as intervencións dos representantes públicos
parecíase moito a aquel chiste do gran Gila no que un detective preguntaba con
indirectas se alguén matara a alguén. A cuestión, dita sen sutilezas, é se
Carballo precisa dun novo auditorio adaptado ás necesidades actuais, e sobre
todo futuras, ou seguimos encorsetados outros dez anos.
Podemos estar orgullosos por conseguir ter un festival de teatro que obtén
premios de excelencia cultural. Cada ano menos internacional pero con programas
ben argumentados, para todo tipo de públicos e sensibilidades, que nos permite
ver obras de gran éxito e calidade, con apostas arriscadas en favor da
diversidade social na que vivimos e modernizándose a través das novas
plataformas de comunicación. Nada que obxectar a este respecto, aínda que non
sobra recordar aquela máxima de que de éxito tamén se morre. Como di o Director
do FIOT, Alberto Sueiro, e así o manda a tradición, este será o mellor da
historia e oxalá teña razón.
O futuro do FIOT non depende nin da organización nin dos
programadores, que traballan con ambición de seguir en primeira liña como
referentes do teatro en Galicia. O dilema é se queremos crecer e liderar ou repetirnos ano
tras ano na zona de confort, se apostamos por aumentar
a financiación e se afrontamos o reto de construír un novo espazo con capacidade para acoller obras
de gran formato e aumentar o número de butacas. Algo que só depende das
administracións públicas que colaboran co FIOT. (Iso de que só podamos ver a versión 1 de
Vania x Vania porque a segunda versión non colle no escenario é penoso). E quen
ten que liderar este proceso é o Concello de Carballo, sen demorarse moito
tempo, xa que coñecendo como funcionan os procedementos nestas cousas, eu
seguramente morrerei antes de que as administracións competentes se arremanguen
a camisa.
Falamos de manter, promocionar e deixar crecer un proxecto que sitúa a
Carballo na vangarda da cultura en Galicia. Ese lugar que xa ocupa, sumado ao Rexenera
Fest ou o Carballo Interplay, por méritos propios. Por suposto que ten un custe
e que esta sociedade ten outras moitas necesidades perentorias que precisan de
mellor cobertura, mais iso non debe ser impedimento para inverter en
equipamentos culturais imprescindibles. Non vaia pasarnos como aos pés das
Geishas, práctica ancestral que detesto, que ao impedirlles crecer acaban
deformados.
Ten moita razón Rafael Álvarez (El Brujo) cando di que ou a vida é un chiste, ou non hai quen o aguante. Así que deixando a un lado eses mencionados debates, recomendar que acudan ao teatro e que gocen das risas e dos prantos.
Saúde e longa vida...
NOTA:
ESTE ARTIGO FOI PUBLICADO NA EDICIÓN PARA BERGANTIÑOS DE LA VOZ DE GALICIA
