FIOT 35
FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO DE CARBALLO
SACHAR, LER E CABALIÑOS DE MAR
Santiago Pazos
Neste mundo complexo que nos toca vivir, tanto a natureza
como a lectura son refuxios saudables. Por unha parte poñemos os pés na terra
que nos regala beleza e nos da de comer e, por outra, viaxamos e vivimos vidas
e aventuras que nos fan reflexionar sobre a propia existencia.
ALMEALARA (Yo nací en un surco de judías)
Cóntame o poeta mariñeiro Xosé Iglesias que as políticas
dos burócratas de Bruselas están a fundir a pesca tradicional de baixura á que
se dedica. Todo son trabas para eles mentres as subvencións danllas a os
grandes armadores. No agro pasa o mesmo, as grandes explotacións intensivas
levan os cartos e as pequenas, respectuosas co medio ambiente e que manteñen
territorios despoboados para devolverlle a vida que lle usurparon, son
fiscalizadas e desprezadas. Diso se fala
aquí. Teatro documental no que a través de varias entrevistas vanse pondo de
manifesto as diversas circunstancias persoais coas que se encontran cando
deciden non abandonar nin o lugar onde naceron, nin as formas de vida onde se
criaron, e tamén outras que prefiren regresar, deixar as grandes urbes e
comezar unha vida máis pegada á terra. A montaxe e as interpretación non son,
dende o meu punto de vista, para destacar. Pero o importante aquí non é a forma
senón a mensaxe. E esta é concisa. Deixan claro que o campo non só é unha
paisaxe bonita para ir de turismo e que se non coidamos del virán penurias e a
fame. Como xa está a ocorrer en moitas partes do mundo debido ao cambio
climático.
ASSIRCÓPATAS (Oh! Onde deterse a mirar)
Unha estrea na que non se notaba que era a primeira vez
que a representaban. A través dos libros podemos viaxar polo mundo e ver como
locen as estrelas. Con música en directo. Un violonchelo e un acordeón. Tamén
unhas cantigas que, persoalmente, considero innecesarias. Como escenografía
unhas bonitas librarías móbiles que van cambiando de posición para ter varios
usos. E moita maxia, circo, clown e malabares. Os nenos e nenas gozárono. Dani
Blanco enche o escenario con bo ritmo, sen inmutarse cando algunha pelota caía
ao chan. Vese que é un profesional ben curtido. Gustoume, pero botei de menos
unha invitación más directa á lectura. Xa saben que os últimos datos do Informe
PISA, neste eido, son bastante alarmantes.
FLYHARD PRODUCCIONS (Caballito de mar)
Esta obra do FIOTEEN, como a anterior, ten unha
finalidade pedagóxica. Destinada a estudantes de bacharelato, fala dunha rapaza
transexual que está a tratarse para ser un home e que por un descoido, estando
de festa, queda embarazada. Todo un dilema. Ambiciona unha barba que o faga
sentirse máis home e facerse a mastectomía. Un proceso de transición que lle
obriga a tratamentos de testosterona que lle producen trastornos de
personalidade e outras complicacións físicas, sociais e mentais. Ata que un
neno, viaxando en bus, dille que se parece a un cabaliño de mar. Esa especie
tan delicada que quen xesta é o macho, non a femia. Finalmente aborta e séntese
liberado, recoñece o seu corpo como propio. O tema da para unha páxina enteira.
O actor Marc Torres fai unha interpretación de aplauso, e a montaxe é moderna,
un armazón transparente que esconde un retrete, fai de pantalla do móbil, de
bus ou barra dunha discoteca. E eses rapaces espectadores escoitando en
rigoroso e respectuoso silencio indica que a mocidade, en contra desa opinión
ta xeneralizada dos maiores, non anda
tan perdida. Farán unha chea de trasnadas como corresponde pola idade, pero
cando lle falan de temas do seu interese escoitan atentos. Parabéns.
Saúde...
NOTA: ESTE ARTIGO PUBLICOUSE NA EDICIÓN PARA BERGANTIÑOS
DE LA VOZ DE GALICIA




No hay comentarios:
Publicar un comentario