lunes, 5 de noviembre de 2018

XOGRAR DO OUTONO 2018

(FIOT 2018)
27 FESTIVAL INTERNACIONAL
OUTONO DE TEATRO DE CARBALLO



XOGRAR DO OUTONO 2018
MANUEL LOURENZO


Manuel Lourenzo foi elixido nesta vixésimo sétima Edición do FIOT como Xograr de Outono por ser un dos referentes do teatro en Galicia. Dramaturgo, director, actor, promotor teatral e formador de xeracións de actores, Manuel Lourenzo é unha das persoas imprescindibles para a creación do teatro galego, quen dedicou a súa vida a esta arte.

Manuel Lourenzo é licenciado polo Institut del Teatre de Barcelona, comezou a súa andadura teatral profesional nos anos 60, coa vontade de impulsar un teatro galego propio, enraizado na nosa cultura.  Fundou compañías, escolas e proxectos teatrais transcendentais como o Grupo de Teatro o Facho, o Teatro Circo que desembocará na Escola Dramática Galega, a Compañía Teatral Luís Seoane, o Clube de Teatro Elsinor ou a escola, revista e actual compañía, Casahamlet.
Escribiu preto de dous centenares de obras dramáticas breves, como Romaría ás Covas do Demo, Veladas indecentes, O circo de medianoite ou a premiada no 2017 Suite Artabria. Ademais é  tradutor de numerosos autores clásicos e contemporáneos, autor de novela e de ensaio.
Actor de teatro en numerosas producións da súa compañía e noutras, é moi valorado no sector audiovisual, destacando a interpretación de míticos personaxes da televisión ou longametraxes.

Na súa prolífica traxectoria, como escritor e director teatral recibiu numerosos premios: Abrente, o Nacional de Literatura Dramática, Pedrón de Ouro, Premio Nacional da Cultura Galega en Artes Escénicas, Premio Álvaro Cunqueiro, o Maruxa Villanueva ou o Otero Pedrayo, entre outros. E é tamén profesor Honoris Causa pola Escola Sup. de Arte Dramática de Galicia.

Como todos vostedes coñecen este nomeamento honorífico do Festival Internacional Outono de Teatro recoñece unha persoa ou entidade que destaque pola súa traxectoria na promoción e desenvolvemento do teatro en Galicia. A elección da galardoada correspóndelle aos anteriores Xograres de Outono e á AC Telón e Aparte.



Estamos inmensamente agradecidos a todas as institucións que fan medrar co seu apoio o ritmo do FIOT, que nos acreditan como unha gran proposta desde unha pequena cidade, que nos impulsan cara ao máis alto das artes escénicas de Galicia.

E a vós, público do FIOT, a quen se debe este festival e que sodes o seu latexo para que sexa

O CORAZÓN DO TEATRO EN GALICIA.



NOTA: 
TEXTO E FOTO FACILITADOS POLA ORGANIZACIÓN DO FIOT

GRAZAS

domingo, 4 de noviembre de 2018

MICROTEATRO

(FIOT 2018)
27 FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO CARBALLO

MICROTEATRO METRO CUADRADO

POR 15 MINUTOS DE GLORIA

SANTIAGO PAZOS

Este ano veño insistindo no carácter pedagóxico que ten o FIOT, con iniciativas innovadoras como se pode comprobar en moitas desas seccións que complementan o programa de sala oficial. No caso do Certame de Microteatro Metro Cuadrado funciona como un escaparate para grupos e compañías que precisan de visibilidade, de espazos nos que poder amosar a súa creatividade.

E que mellor escenario que Carballo para dar renda solta a esas iniciativas? Diversos establecementos comerciais da vila préstanse para exercer como pequenos e improvisados teatros onde actores e público, un pequeno número de espectadores, rompen as barreiras do espazo e case mesturados participan desa cerimonia tan saudable como é transcender os significados das mutuas realidades.

Despois dunha criba feita por un xurado competente, só seis grupos tiveron a sorte de gozar deses 15 minutos de gloria prometidos.






PREMIO MELLOR ESPECTÁCULO
MOITO MORRO TEATRO, con “A bonequiña”
Lugar: Ganesha Terapias Naturales.

Unha ambientación moi coidada e cunha dramaturxia compacta e clara. Bonita de ver en conxunto, pola súa factura estética e pola interesante proposta temática, con mensaxe e reivindicación social engadida. Para min os mellores deste II Certame de Microteatro, e vese que o resto do público tamén o considerou así.




PREMIO MELLOR ACTOR
DIEGO M. BUCETA, con “As vacacións máis longas”
Lugar: Galería de Arte Manolo Eirín.

Danza contemporánea. Ben feita, penso. Ou, mellor dito, executada con beleza. Pero, sen ser especialista no tema, penso que repetitiva en exceso. Ten ritmo e unha presentación estética conceptualmente moi lograda. Non era o meu preferido para ese premio, pero sospeito que a xente votou polo esforzo.


 

M+1(TEATRO CIRCO DANZA), con “Mi bici”
Lugar: Cereales Porteiro, SL.

Profesional traballo de clown e circo con momentos de interacción co público entretidas e divertidas. Tenro e virtuoso, mais non tanto como para sorprender. Seguramente máis apropiada para facer no programa de Teatro de rúa no xardín.


 

HELENA SALGUEIRO, con “Pan”
Lugar: Panadería Ana Mesejo.

Proposta rompedora, alternativa, cunha actuación bastante salientable. Canta e fai música de percusión cos elementos da panadaría. Mestura dramatización, folclore tradicional e danza contemporánea de xeito harmonioso. Quixo contar moito en pouco tempo e iso desluciu un pouco a súa participación. Sen dúbida ten un futuro prometedor. Era a miña aposta como mellor actriz.



FAUNOS, con “Antes que nada”
Lugar: Corredor do Pazo da cultura.

Van directos ao corazón, a parte sensible do espectador. A enfermidade, a compaixón, o amor por riba de calquera circunstancia. A proposta é boa, mais a representación dos actores non tivo a capacidade suficiente de transmitir todo iso que se intuía. Precisan de recorrido para que o espectáculo adquira peso.


 

TUKUMPÁS TEATRO, con “A historia das flores”
Lugar: Floraría Taibo.

Son bos e con ideas interesantes. Desta volta non chegaron ao nivel que nos amosaron o ano pasado, cando gañaron como actores e como espectáculo. Unha ambientación decadente para contar unha historia de amor e vida moi sinxela e tenra con música en directo. Mais penso que se perden en excesivos prolegómenos en vez de ir ao concreto, a sacarlle partido a un idea clara e concisa.




Saúde y larga vida…





jueves, 1 de noviembre de 2018

"LA VALENTÍA" de Alfredo Sanzol

(FIOT 2018)
27 FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO CARBALLO

ESTRAMBÓTICO CASTICISMO
 (A propósito de “La valentía” de Lazona)

SANTIAGO PAZOS

  
¡Bravo por la música de Fernando Velázquez!  Porque consigue, desde los primeros acordes, meternos en esta comedia surrealista, delirante y estrafalaria. Heredera, dicen, del casticismo rancio de los Jardiel, Mihura o Paso. De rancio abolengo, por supuesto.

¡Bravo por la escenografía de Fernando Sánchez Cabezudo y la iluminación de Pedro Yagüe! Porque desde el minimalismo estético esbozan un mundo de transparencias, sombras y apariciones de una elegancia y un efectismo sobresaliente.

¡Bravo por los actores, por todos ellos! Porque consiguen actuar a la antigua. Gritando sin complejos. Exagerando cada gesto y cada movimiento como lo hacían aquellos cómicos españoles del siglo pasado.

Y ¡bravo por Alfredo Sanzol! Por su atrevimiento. Por arriesgar tanto. Por demostrar que hoy día también se puede hacer buen teatro, ya sea desde Shakespeare como en “La ternura” o desde el casticismo más puro como en “La valentía”.

Dice Sanzol, en el programa de mano, que es un autor cómico con aspiraciones filosóficas, de igual manera que hay muchos filósofos con aspiraciones cómicas. Y lo demuestra, por ejemplo, en esas reflexiones tan profundas y desternillantes de Jesús Barranco, como Clemen, y en frases memorables para no olvidar como “para morirse siempre hay tiempo”, etc.

Un espectáculo con ritmo, para divertir, sin pretensiones culteranas. Un teatro para todo tipo de públicos, del que se hacía antes, de ese teatro de siempre que no tiene otra pretensión que el espectador desconecte de su realidad y se meta en un enredo bien escrito y excelentemente dirigido. Construido con inteligencia y divertido.

No diría yo que es el tipo de teatro que a mí más me interesa, no le daría un sobresaliente, pero está bien. Está muy bien que las gentes de la escena como Sanzol sigan innovando, al tiempo que beben de la tradición, atreviéndose a recuperar temáticas y formas para que no caigan en el olvido y el ostracismo.




Salud y larga vida…




lunes, 29 de octubre de 2018

"UN ENEMIGO DEL PUEBLO" de Álex Rigola

(FIOT 2018)
27 FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO CARBALLO

RESPONSABILIDAD Y CONVICCIÓN
(A propósito de “El enemigo del pueblo (Ágora)” de El Pavón Teatro Kamikace)

SANTIAGO PAZOS



En la introducción que el sociólogo Raymond Aron hace para “El político y el científico” de Max Weber, (en Alianza Editorial, 1967), se hace la siguiente pregunta: ¿Existen dos moralidades esencialmente distintas, la de la responsabilidad y la de la convicción? Su carácter moderado y pragmático le lleva a la conclusión de que se obra por convicción y para obtener ciertos resultados. Es decir, la contradicción entre utopía y praxis nunca podrá ser resuelta desde la imposición de valores o razones que no tengan en cuenta su utilidad en favor del bienestar general.  Es una opinión. Podríamos citar otros muchos estudios que refuerzan esa hipótesis o la desmontan con argumentos igual de convincentes.

Ahora bien, el consenso generalizado es que la democracia y el sistema de sufragio universal, aun siendo imperfectos, constituyen el sistema político de organización social más justo y respetuoso con las libertades y derechos tanto individuales como colectivos. Claro que las impurezas del sistema invitan a la sospecha permanente. La demagogia, la corrupción, el populismo, la manipulación o la ignorancia, evidencian esa podredumbre que tanto nos asquea. El debate no es nuevo y además no veo yo trazas de que esa contradicción sea resuelta globalmente. Otra cosa es el encaje que de esa dicotomía hacemos a nivel individual, porque tendemos a ser bastante más permisivos con nosotros mismos que con la sociedad en la que vivimos.


Que el teatro nos plantee estos dilemas existenciales con la crudeza que el Pavón Kamikace los presenta en “Un enemigo del pueblo”, es un aldabonazo a nuestras conciencias porque invita a la reflexión más profunda sobre lo que suponen nuestras decisiones, sus motivaciones y sus consecuencias. Una llamada de atención a nuestra razón de ser como individuos y como sociedad. Un golpe a nuestro sentido de la razón y de la ética. Y un aviso sobre los vicios de los que nuestro sistema de convivencia abusa. Y por supuesto, lo hacen desde la manipulación. Eso es el teatro también. Nos conducen a un callejón con varias salidas pero ninguna de ellas lo suficientemente digna como para sentirnos limpios y satisfechos.

Manipulación, porque todas esas preguntas que nos hace Rigola a través de sus actores no tienen una única respuesta. No nos bastan el sí y el no para poder responder. A los espectadores nos escatiman los matices. El debate está viciado desde el principio. Y aun así, ese debate es necesario, imprescindible. Y por eso este teatro es fundamental, porque está construido desde la dignidad.

Y mientras estábamos sentados en el Pazo da Cultura de Carballo debatiendo sobre los fundamentos de la democracia, sus vicios y sus virtudes, en Brasil…




Salud y larga vida…




domingo, 28 de octubre de 2018

"EL TRATAMIENTO" de Pablo Remón

(FIOT 2018)
27 FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO CARBALLO

TEATRO Y CINE: VIDAS PARALELAS
(A propósito de “El tratamiento” de La_Abducción y Buxman Producciones)

SANTIAGO PAZOS

Lo malo que tiene el cine, por decir algo feo, es que una vez terminado el montaje el producto queda empaquetado sin capacidad alguna de rectificación. Se podrá hacer un remake o una segunda y tercera parte, alargar el chicle hasta que te rebote en los morros y te confundan con Stallone u otro por el estilo. El abuso y la mercantilización de la imagen aumentan exponencialmente en detrimento de su creatividad, a no ser que te apellides Warhol. Y ese defecto también juega, en cierto modo, a su favor al perderse la capacidad de perversión.

En la pintura esa posibilidad de transformación posterior tampoco existe, pero en el teatro sí. Esa posibilidad de transformación permanente es parte de su riqueza, de su razón de ser. Se puede adaptar una obra mil veces y siempre será vista con una mirada diferente. Un mismo montaje hoy será gris y mañana marengo.

En “El tratamiento”, Pablo Remón consigue hacer cine desde el teatro, (¿servirá también esta reflexión en sentido inverso?), urdiendo un engranaje que nos permite olvidar la diferencia entre perdurable y perecedero. La relación entre espacio y tiempo es totalmente cinematográfica, pero esas vidas paralelas de los personajes, ya sea en primera persona o como voz en off, se desarrollan a través de un lenguaje mixto que bebe, desde mi punto de vista, de las dos disciplinas. Una narrativa cinematográfica que se expresa con las herramientas del teatro moderno.
Esa mezcla, con la ayuda imprescindible de la excepcional escenografía de Mónica Boromello, ofrece al espectador una lectura diversa y una visión de la obra entre microscópica y panorámica al tiempo, sin sobresaltos. Y no olvidemos ese juego tan arriesgado que hace con el ritmo, acelerando y adormeciendo el tiempo con transiciones, limpias, en ocasiones casi imperceptibles,  ejecutadas con una exquisitez encomiable.

Grande la propuesta de Remón, compleja y excelente la dramaturgia y su dirección, espléndida la interpretación de Francesco Carril como Martín, (genial, por ejemplo, el diálogo entre este y Francisco Reyes como chófer),  y destacadas interpretaciones del resto de actores en escenas bien tramadas y con diálogos ágiles, inteligentes.

Ahora bien, si queremos podemos buscar peros, seguro que hallaremos unos cuantos. Mas cuando el producto final adquiere la calidad y el nivel creativo e interpretativo de “El tratamiento”, lo único que se me ocurre hacer, por lo menos a mi, es aplaudir.
    



Salud y larga vida…




sábado, 27 de octubre de 2018

"WASTED" de Íntims Produccions

(FIOT 2018)
27 FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO CARBALLO

CRISTALES ROTOS
 (A propósito de “Wasted” de Íntims Produccions)

SANTIAGO PAZOS

El título de estos comentarios sobre “Wasted” tenía que ser “Caminando descalzos sobre cristales rotos”, pero a una pregunta mía, en el coloquio posterior a la actuación de Íntims Produccions, aclararon que lo de los pies descalzos obedecía a motivos muy concretos. Primero porque esa es la forma tradicional en la que se habla con los muertos en el teatro (¿?) y segundo porque en un primer montaje caminaban sobre un espacio cubierto de tierra, exactamente de ese humus que utilizamos para las plantas.

Esta segunda opción me resulta mucho más lírica que la que ayer vimos en Carballo. Aunque caminar descalzos sobre el frío parqué se me antoja una buena metáfora para esas vidas rotas, o a medio componer, que esos tres personajes representan. Obviamente, los cristales rotos son sus propias realidades, esas vidas cargadas de frustraciones por no ser lo que se quiso y por no llegar a ser lo que en realidad se quiere ser. Cristales rotos que les impiden caminar con seguridad y crecer. Crecer como lo hace ese árbol que representa al amigo muerto, al referente común que los mantiene unidos.

No es una obra de fácil digestión. Las drogas, los excesos, la dependencia emocional, el mal amor, la obsesión de que otros tiempos pasados fueron más esperanzadores, ese sentimiento de fracaso total y esas cadenas que te impiden coger un avión y evaporarte para cambiar el rumbo de tu vida, al tiempo que provocas una catarsis en las que dejas abandonadas, no son una carta de presentación recomendable.

Tenía mucho interés en ver la evolución como director de Iván Morales. Aquel “Sé de un lugar” de su autoría, que vimos en 2013, permanece entre mis mejores recuerdos fioteros. Y aunque con esta adaptación no me defraudó en absoluto, tampoco descubrí nada nuevo. El espacio escénico y la dramaturgia son muy parecidos. Los ritmos y los ambientes cambian, pero recuerdo que en aquella obra también se recreaba en los lazos rotos de una relación de pareja que no encontraba los ajustes necesarios para continuar.

Y me extrañó la poca interacción de los actores con ese público colocado tan cerquita de ellos, casi apretujándose, rozándose. Quizás la química, o los efectos de esa cerveza a la que nos invitaron, no resultaron suficiente aliciente. Y no por el trabajo de los actores, que en todo momento asumen un papel coral para admirar. Creen en lo que hacen y así lo expresan en cada movimiento, en cada palabra que pronuncian, en cada baile, grito, lágrima o carcajada que sueltan. Son de verdad y se agradece ese compromiso.

Sin embargo yo esperaba más. Seguramente por dejarme llevar por el recuerdo. Lo mismo que les pasa a esos tres personajes descalzos sobre los cristales rotos de la memoria del amigo muerto.  




Salud y larga vida…




jueves, 25 de octubre de 2018

"COMMEDIA" de Contraproducións

(FIOT 2018)
27 FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO CARBALLO

HISTORIAS DE ONTE, DE HOXE E DE SEMPRE
 (A propósito de “Commedia” de Contraproducións)

SANTIAGO PAZOS
  

As historias de sempre teñen unha característica indiscutible: a sinxeleza. Xa poden ser obras dramáticas, de terror, románticas, ou como no caso da “Commedia dell’arte”, cómica. O enredo segue un patrón moi claro, unhas pautas das que o espectador está avisado, sabe ou debería de saber que tipo de espectáculo vai ver. Non hai sorpresas, pero non importa que todo sexa previsible porque nesa inxenuidade reside a súa beleza.

Po iso, o interese do público cando acude a ver obras deste tipo non pode ser outro que gozar coas virtuosas habilidades dos actores que representan a eses personaxes tan coñecidos, arquetipos de vicios e virtudes que conforman os comportamentos humanos desde que o tempo é tempo. Diso vai “O anel máxico” de Carlo Goldoni, nada máis e nada menos.

A complicación destes espectáculos reside en facelos ben, cousa que non parece fácil. Por algo Cándido Pazó, que adapta e dirixe esta peza con mestría,  di que os actores da Commedia teñen que ser completos, ter un pouco de acróbatas, un pouco de músicos, un pouco de bailaríns, e un “moito de comediantes”. E abofé que o elenco cumpre de sobra con todos eses requisitos.


Eu non tiven a sorte de ver a Ollomoltranvía nese Xoguete para Goldoni que fixeron hai 25 anos e co que recorreron medio mundo con éxito. (Recórdamo a miúdo José María de la Viña e as críticas periodísticas desa época así o confirman). Pero despois de ver a nova adaptación teño que dicir que non parece que eses anos lle restasen nin un pisco de capacidade física e interpretativa a ningún dos actores do elenco orixinal que repiten, (Víctor Mosqueira, Marcos Orsi, Avelino González,  e Nuria Sanz. Todos con excepción de César Goldi e Sergio Zearreta que substitúen a Evaristo Calvo e Santi Prego). Máis ben penso que a experiencia acadada neste tempo xoga ao seu favor.

E o mesmo digo da dirección e adaptación de Cándido, que mantén ese ritmo frenético e esa frescura e mordacidade típicas deste tipo de teatro, resolve con intelixencia a actualización do texto e tece unha “relación confidencial” entre público e actores que engade complicidade cómica dende a naturalidade. Sen forzar, con sinxeleza, como se ten feito dende sempre na Commedia dell’arte. Parabéns.    




Saúde y larga vida…





miércoles, 24 de octubre de 2018

"SALVADOR" de Borja Fernández

(FIOT 2018)
27 FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO CARBALLO

XEOGRAFÍAS
(A propósito de “Salvador” de Borja Fernández)

SANTIAGO PAZOS



O gran problema que teñen as viaxes é que as cartografías xeográficas han de ser feitas con moita exactitude para que o viaxeiro (neste caso o público) non se perda. Diso sabe moito o amigo Alfonso Javier Canosa Rodríguez que se doutorou recentemente cunha tese sobre da “Peregrinação”, de Fernão Mendes Pinto. (Por se interesa pódese consultar en www.citius.usc.es).

Tamén é certo que un conta o que quere ou pode contar, con atallos ou polo camiño máis longo, por labirintos ou rectas sen final a vista. E en calquera deses casos o que nos conten pode ter entidade suficiente sempre que intención e logros estean en consonancia, non defrauden.

 “Salvador” do galego Borja Fernández amósanos unha viaxe en busca de respostas que expliquen certos acontecementos familiares que o silencio, tácito ou explícito dos protagonistas, esconde. Un silencio cheo de suspense que non acaba de ser aclarado ou que, mellor dito, esconde datos que para o artista quizais non son de importancia e que a min como espectador paréceme que me están a escatimar. Sobre todo porque Borja está a dicir todo o tempo que conta con esa información.

No método de traballo nótanse moito as positivas influencias de Chévere e a súa relación coa “Berberecheira”.  Mais no resultado final quedan moitos cabos soltos. Ese teatro documento, ou documentado, (o de documental paréceme máis axeitado para o audiovisual), ha de contar a historia de xeito fidedigno, nunca instrumentalizada e ficcionada. E de ser así, (o creador ten liberdade para facer o que lle pete), ten que dicirllo con claridade ao espectador para que non se sinta enganado. Todo indica que, na súa viaxe a Brasil, Borja soubo máis cousas do seu avó das que nos conta en “Salvador”. Cousas importantes nas que puido profundar para completar ese relato.


Por outra parte, a montaxe non ten nada de novidoso, aínda que sexa unha proposta interesante, e a interpretación non está suficientemente perfilada. Certo é que o espectáculo está feito con moita dignidade e cando leve algunhas funcións máis supoño que ira axustando moitas de esas eivas.

Quédome con esa obsesión polos triángulos. De feito hai tempo que escribín un poema que empezaba así:
Sempre pinto triángulos
Unhas veces comigo dentro
Outras...



Saúde y larga vida…




martes, 23 de octubre de 2018

"IPHIGENIA EN VALLECAS" con María Hervás

(FIOT 2018)
27 FESTIVAL INTERNACIONAL OUTONO DE TEATRO CARBALLO

CARICATURAS
 (A propósito de “Iphigenia en Vallecas” con María Hervás)

SANTIAGO PAZOS


Algunos actores, en ocasiones, quieren parecerse tanto al original que terminan por convertirse en caricaturas. Lo que en principio no es negativo, a no ser que abusen.  Por el contrario, un cierto exceso potencia el estereotipo y lo identifica. Y en el teatro del engaño el cartón se convierte en piedra y una lágrima es el océano de la tristeza universal.

Por lo general, la desmesura depende del tipo de personaje que se quiere construir. Y esta Iphigenia de María Hervás tiene todas las características  que facilitan los tics exagerados, la invitación al exceso.

Y, en una primera parte, la de la soledad y el desamor, eso es exactamente lo que ocurre. Más que definir al personaje lo ridiculiza. Nos lo muestra grotesco y cosificado. Sin embargo,  en la segunda parte, la del amor salvador, el preparto y malparto, derrocha un cúmulo de expresiones sutiles y sentimientos tan potentes que nos regala humanidad a raudales con una interpretación llena de matices.

Claro que enfrentarse a un monólogo como el que hace María, durante hora y media, en esta Ifi deplorable y santa a un tiempo es una tarea de importancia superlativa. Un reto del que salir indemne es complicado. Y, a mi modo de ver, lo consigue. ¡Bravo por ella! Porque los defectos de esta obra no están en su interpretación, ni aun cuando se convierte en una caricatura.

Los problemas surgen con la credibilidad del personaje. Tengo que decir que no me lo creo, no por culpa de María, sino porque hoy día es difícil que se puedan dar tal cúmulo de circunstancias. No me refiero a que ese personaje marginal no exista, incluso conozco algunos con historiales bastante más lamentables. Tampoco desconfío de la bondad desinteresada y del sacrificio personal, de la humanidad de tanta gente que está dispuesta a ceder parte de su interés particular por el bien común. Seguramente hay más gente así de la que en principio podemos pensar.

Pero en esas circunstancias en las que la marginalidad social está tan enquistada es impensable tal dechado de virtud iluminada, tal transformación radical. Ni el amor, ni la natalidad, son parte de una pócima que tiene el poder de beatificar, ni de convertir en realidad actual las antiguas leyendas. Y aunque hemos visto muchas veces “Pretty Woman” no acabamos de creernos todos los cuentos, por muy bonitos que estos sean.

Por lo demás, claro que las preguntas son las correctas y ahí están, en estas crisis de ahora, en las de antes y en las que vendrán: ¿Quién esperamos que se sacrifique cuando algo va mal? ¿Quién es efectivamente el sacrificado cuando los que mandan quieren algo? ¿Qué va a pasar cuando los sacrificados ya no lo soporten más?...

Ese debate requiere de muchas y profundas reflexiones, históricas, económicas, sociales, políticas y psicológicas. También de sentimientos, pero nunca de milagros.

Insisto: ¡Bien por María Hervás!
Pero…



Salud y larga vida…




domingo, 21 de octubre de 2018

DEBATE PÚBLICO LITERARIO EN ARTE NA RÚA 2018



AS ODISEAS COTIÁS COMO MATERIAL LITERARIO


SANTIAGO PAZOS



GRAZAS!!!

Onte tiven unha tarde moi entretida. Primeiro pola boa e grata compañía dalgúns amigos e segundo porque ao carón dun soliño agradable e outonal falamos e debatemos sobre un tema polo que tanto cavilan lingüistas, críticos literarios e todo tipo de investigacións universitarias. E nós fomos quen de situar tan doutoral tema ao carón da rúa e da xente común.

Non descubrimos o mundo porque xa o tiñan feito outros antes, pero abrímoslle ás portas a algúns mundos interiores que de non ser por ocasións como esta permanecerían pechadas eternamente. Facédeme caso, o que non se conta acaba esquecido no cemiterio.

A miña proposta de debate era a seguinte:
Credes imprescindible ter que vivir unha viaxe como a do Ulises de Homero para sentir que a vida propia ten interese suficiente como para ser parte dunha obra literaria?
Non pensades que ese outro Ulises, o de Joyce, así a bote pronto, ten unha vida bastante máis vulgar que a de calquera de nós?
Entón?
Será que o cotiá pasa a ser excepcional cando se conta cun estilo determinado?
Que pensades?

Houbo respostas e reflexións de todo tipo, como ten que ser nun debate aberto, enriquecedoras todas.

E por iso quero dar grazas infinitas e sinceras aos amigos que tiveron a ben compartir comigo os seus coñecementos e sensibilidades, a Antonio Andrade Figueiras, Miguel Anxo Calvo (O’Mighelo), José María de la Viña, Diego Loureiro, Roberto Mallo, María Marticorena, Marcos Trigo, Ika García, Carolina Pacoret, José Antonio García Canedo, Adrian Eirís, José Manuel Naya e outros poucos máis dos que non recordo o nome, motivo polo que lles pido desculpas. 
Grazas tamén a  Asociación Creaformas por convidarme a participar en Arte na Rúa.

Saúde e larga vida...